Bliksem op zeiljachten

14 april 2011

Het weer

Bliksem op een zeiljacht

“Je hoort eigenlijk alleen een doffe klap, dan is het over. Dat verbaasde me eigenlijk het meest. Normaal hoor je de donder nog een hele tijd narommelen, maar dat is de echo denk ik. Alleen een doffe klap, raar hè?”

We spreken René in de kroeg op Borkum. Hij is die middag met zijn vrouw naar het eiland gezeild. “Ik wist wel dat er wat raar weer aan zat te komen” zegt hij vanachter zijn biertje. “Maar goed, daarom kun je nog wel zeilen vind ik. Nee de echte fout maakte ik pas later. Of twee fouten eigenlijk”.

 

Lome zomerdag

Een lome zomermiddag, zoals we die deze zomer veel te weinig hebben gehad. René zeilde vanuit Lauwersoog de Noordzee op en was al redelijk voorbereid op zwaar weer. De kustwacht waarschuwde voor onweer en terwijl hij nog boven Schiermonnikoog zat zag hij de buien vanuit het westen al opbouwen. Hij vroeg de kustwacht of deze de koers van het onweersfront kon volgen op de radar. Schiermonnikoog vertelde hem dat het meest aktieve deel van de bui recht over hem heen ging komen. “Ze waren heel stellig, ik moest direkt van het water af gaan. Maar ja, Borkum was nog 15 mijl. Ik besloot de motor bij te zetten en zo snel mogelijk naar het eiland te varen. Terug naar Lauwersoog kon niet. De kentering had inmiddels doorgezet dus dat zou veel langer duren. Bovendien hoopte ik dat het front niet door zou zetten naar Borkum. Dat was de één na grootste fout die ik die middag maakte.

 

En het begon zo mooi…

En het begon als een mooie zomerdag. Vast onderdeel boven Rottumeroog: verdwaalde vogels aan boord. Op de achtergrond het front.

 

Opkomend front

Terwijl de duiven wachten op wat komen gaat schuift het front over het schip.

 

Binnen in een polyester schip is levensgevaarlijk

Het front hing allang boven het schip toen de aanloop naar Borkum begon. In de Fischersbalje, langs de strekdam, was het bijna raak: “We moesten nog een paar mijl varen en we dachten dat we het gehaald hadden. Toen hoorde ik een klap, en voor een paar seconden leek de wereld geel te worden. Volgens mij sloeg het op dat moment in op de strekdam. Ik heb nooit begrepen waarom die dam wel werd geraakt en mijn 15 meter lange aluminium mast niet. Maar voor de zekerheid stuurde ik mijn vrouw naar binnen. Er ontstond een discussie maar binnen leek me de veiligste plek voor haar. Dát was de grootste fout die ik maakte, maar dat leerde ik later pas.”

 

Feiten over bliksem

Zeker drie keer sloeg de bliksem nog in op de strekdam. Het schip werd niet geraakt terwijl het slechts 50 meter van die plek was verwijderd. Er lopen stroomkabels door die dam, misschien dat die de bliksem afleidden. De eigenaar van de windmolens op de haven had op dat moment al tientallen inslagen geteld. In de haven meldt René zich af bij de vuurtoren van Schier en doet wat iedere schipper na zo’n tocht doet. Daar ontmoetten wij hem en het werd zo’n nacht, die zich ongemerkt richting de dageraad filosofeerde. We hopen dat u uit eigen ervaring weet wat we bedoelen. We concluderen dat er eigenlijk twee dingen fout gingen:

Ten eerste was de keuze om Borkum aan te lopen fout. Het onweer hing boven het eiland terwijl het op de Noordzee alweer licht begon te worden. Het schip is dus feitelijk zelf het gevaar tegemoet gezeild. “Ik heb me eigenlijk teveel laten beïnvloeden door het kustwachtstation,” zegt René daar zelf over. “Ze bleven zeggen dat ik naar de wal moest gaan maar daar was het veel erger. De volgende keer vertrouw ik meer op wat ik zelf zie.” Overigens, niets dan lof over de consequente wijze waarop de kustwacht het schip bleef volgen.

Ten tweede, en dat bleek uit het onderzoek dat hij er later zelf naar deed, had hij nooit zijn vrouw naar binnen moeten sturen. Op een polyester schip waar geen verdere beschermende maatregelen zijn genomen, is de kuip de minst gevaarlijk plek. Zwemvesten aan, aanlijnen en hopen.

Nadat we afscheid hebben genomen en ieder zijn eigen schip weer opzoekt zien we hem de steiger af schuifelen. Dan draait hij zich om en roept: “Ik ga eens uitzoeken hoe dat nou precies zit met die bliksem. Ik laat het je nog wel weten.”

Inmiddels schuiven de eerste herfstdepressies over ons land. Dan komt er een email binnen van René: hij heeft het inderdaad uitgezocht. Hieronder zijn bevindingen.

, ,

Geen reacties.

Beantwoorden